Uitwaaien in Eemland

Eemland

Holland op zijn mooist. !! ( We vergeten even het stukje door Utrecht, de A27 en de A1) Maar na het verlaten van de snelweg is het schitterend en echt Hollands. Een ouderwetse klinkerweg met langs één kant van de weg prachtige boerderijen en landhuizen en bij het passeren van Eemnes komen langs een gedeelte van het oude dorp met karakteristieke huisjes. Aan de andere kant van de weg uitgestrekte weilanden.

Bijna aan het eind van deze weg ligt het begin van het wandelpad door Eemland. De oude schildermeesters zouden zo hun ezel hier neer kunnen zetten om een klassiek schilderij te maken. Uit gesterkte weilanden, met koeien en paarden, omzoomt door sloten. Schapen op de dijk.

Een prachtige wolkenlucht en volop weidevogels en roofvogels. Een genot om daar te mogen lopen.

Het was wel echt uitwaaien, er stond een straffe wind en de dreigende lucht, bleef niet dreigen maar zorgde er ook voor dat we even genoeg regen kregen om flink nat te worden. Maar de wind en het zonnetje zorgden ervoor dat we snel weer droog waren.

Casarca

Een flinke wandeling gemaakt en veel gezien. Al direct bij het begin van de wandeling kwam een buizerd ons gedag zeggen. De zwaluwen vlogen in vliegende vaart vlak langs ons af. Te snel om er foto’s van te maken, maar als er eentje even op het prikkeldraad gaat zitten, lukt het prima. De grauwe ganzen vlogen in groepen over ons heen. Met bewondering hebben we staan kijken naar de bruine kiekendief, een schitterende roofvogel. Een nieuwe eenden soort voor mij was de casarca, een familielid van de nijlgans.

De verrassing van de dag was het optreden van de havik. Al een tijdje volgden we een grote groep ringmussen, die voor ons uit vlogen en af en toe neervielen in het gras of op een hek. Toen de groep weer opvloog om zich te verplaatsen, vloog er een sperwer dwars door de groep heen en verdween met een ringmus in zijn klauwen.

Ringmussen

Havik

Bruine Kiekendief

Aandacht voor de Kiekendief

Kortom een wel bestede middag in de natuur en een hele opgave om een keuze te maken uit de vele foto’s.

Tijd voor een pijpje

Vlinders

Distelvlinder

Vandaag eens niet de natuur in. Bezigheden in- en rond het huis, boodschapje en Annemarie met Julia op de koffie. Papa was Bob de Bouwer aan het spelen thuis, timmeren en schuren, daarom wilde  An wel even een frisse neus halen.

Dus nu geen foto’s  van vogels. Maar behalve vogels vliegen er ook regelmatig, en zeker bij mooi weer vlinders in de natuur rond. En ook vlinders zijn erg mooi om te zien en te fotograferen. Een selectie van dit- en vorig jaar van de meest voorkomende vlinders.

Dagpauwoog

Klein Koolwitje

Kleine Vos

Distelvlinder

Icarusblauwtje

Atalanta

Oranje Luzernevlinder

Gehakkelde Aurelia

Klein Geaderd Witje

Kleine Vuurvlinder

Bont Zandoogje

Argusvlinder

Icarusblauwtje

De Stulp

De Stulp

Vandaag gewandeld in het heide en bosgebied De Stulp. Een prachtig gebied in de omgeving van de Lage Vuursche. Het weer was goed voor een wandeling. Wolken en zon wisselden elkaar af. Natuurlijk opzoek naar vogels. Wel zoals gebruikelijk vogels gehoord en zien wegvliegen, maar het uiteindelijk resultaat was toch mager. Aan het eind van de wandeling een paar Roodborsttapuiten gezien. Jammer de camera stond niet goed ingesteld en de vogels zaten nog op afstand voor ze wegvlogen. Toch een plaatje weten te maken. Volgend keer beter.

Wel genoten van de natuur, de mooie heide velden, de eerste paddenstoelen, de rode besjes en de bramen aan de struiken. Waar de naam de Stulp vandaan komt heb ik niet terug kunnen vinden. Wel stond er midden in het gebied een gebouw met de naam De Stulp.

De Stulp   Van bos en heide

In het bos dat de heidevelden van De Stulp omringt, zijn grafheuvels te vinden. Ze tonen aan dat de omgeving al in de prehistorie door mensen bewoond werd. De eerste schriftelijke bronnen over de Stulp dateren uit de 14de eeuw. Het gebied maakte deel uit van de bezittingen van de Heer van Drakenburg, schout van Utrecht. De Stulp ligt op de grens van Utrecht en Noord-Holland, wat vroeger grensperikelen veroorzaakte. Het was eeuwenlang privé-bezit. Staatsbosbeheer kocht De Stulp in 1964 van freule Bosch van Drakensteyn.

De Stulp kent een geschiedenis van gebruiksland. Zo werd het hoogveen dat een deel van het land bedekte, vanaf de 13de eeuw gebruikt voor de turfwinning. Op diverse plaatsen zijn nog ’wijken’ te zien, drie meter diepe sloten waarmee de turfstekers het hoogveen ontwaterden. Ook kende de rand van De Stulp tot zo’n honderd jaar terug boerderijen en bouwland, afgesloten van de heide door een stuifdijk. De akkers werden bemest met heideplaggen, door het vee ’doordrenkt’ met uitwerpselen. Het grootste deel van het gebied was en is bedekt met heide. Toen de mest nog van de heide afkomstig was, graasden er schapen, die de jonge boompjes opvraten (de schapendrift langs de Zevenlindenweg herinnert hier nog aan. Hierover gingen Baarnse schapen naar De Stulp om te grazen). Na de introductie van kunstmest was begrazing niet langer nodig en konden boompjes ongehinderd groeien. Bewoners wierpen bovendien alleen wallen op om het stuifzand op het bouwland tegen te houden. Op de heide kon het zand zijn gang gaan. Met als gevolg dat De Stulp zo’n dertig jaar terug bedekt was met bos, gras en zand. Het bos bestond vooral uit naaldbomen, waardevol in een productiebos, maar een belemmering voor het oorspronkelijk eiken- en berkenbos.

Wandelen.

In De Stulp is een wandeling van 4 kilometer uitgezet, gemarkeerd door paaltjes met witte koppen, op enkele plaatsen genummerd. Tijdens de wandeling passeer je markante plekjes in het gebied. De wandeling gaat van start bij dagrecreatieterrein Drakensteyn (Lage Vuursche): Vóór de begrazing was de struikheide omringd door grassen als pijpenstrootje en bochtige smele. Ze vullen open plekken op als de heide door verzuring afsterft. De vergrassing is hier nog wel te zien, maar is grotendeels teruggedrongen door het actief verwijderen van het pijpenstrootje. Door de intensieve begrazing en het afplaggen van de heide had de wind vroeger vrij spel op kale plekken. Het zand ging er verstuiven en werd opgeblazen tot lage duintjes, alleen hier nog herkenbaar. In het open heidegebied leven veel vogels die rust nodig hebben. Het hart van De Stulp is daarom niet toegankelijk, maar vanaf dit hoger gelegen punt kun je het vogelleven goed bekijken. Het open gebied is hier (links van het pad) begroeid met dopheide, dat alleen gedijt op vochtige laaggelegen plekken. Een oerbank (ijzerhoudende laag in de ondergrond) voorkomt het wegzakken van het water in de bodem. Hier vind je wat onbegraasde stukjes land met grassen en struiken. Ze zijn bestemd voor reptielen, die behoefte hebben aan structuur in het landschap, om bij onraad in te kunnen vluchten.

In een kaalgevreten vlakte vinden ze dat niet. Het omringend bos wordt steeds meer ’oer’, doordat eikenbos en bodem meer ruimte en zonlicht hebben als hoge naaldbomen gekapt zijn. Via doorsteekjes met overstaphekjes is de begraasde vlakte hier toegankelijk. Blijf op het pad en laat de koeien met rust! De stuifdijk met eikenhakhout zorgde er vroeger voor dat het zand geen kans had op akkers te stuiven. Zo bleef de niet zo onvruchtbare grond geschikt als bouwland. Het zand voor de dijk was afkomstig uit de ’greppel’ die je tot het begin van de wandeling kunt volgen.

(bron: Staatsbosbeheer)

Uit de kast

Of is "uit de kast" niet de juiste uitdrukking en betekent die uitdrukking iets heel anders. In ieder geval moest alles uit de kast, om de kast voor een tweede leven over te brengen naar Harmelen.

In Harmelen werkt mijn schoonzus Lida in De Rijnhoven – Vijverhof, het voormalige Heremalerhof. De naam is gewijzigd in verband met de nieuwbouw en de nieuwe opzet. Voorheen zaten alle patiënten bij elkaar, nu hebben ze per groep een eigen huis.

Voor de inrichting cq. gezelligheid van de huiskamer was Lida nog op zoek naar een kast voor weinig. Aangezien wij de serre anders gaan inrichten, was de kast over en krijgt nu dus weer een nieuwe bestemming, voor nop. Zij blij en wij blij dat de kast een mooi plekje terug krijgt.

De Rijnhoven – Vijverhof

Even showen

Ben je druk aan het klussen, staat Marjan Fey, onze pianiste van het Utrechts Politie Mannenkoor Excelsior plotseling voor de deur. Marjan moest toch in Maarssenbroek zijn en kwam gewoon even langs. Gezellig even bij kletsen en een bakkie doen.

Maar wel moest ik even mee naar buiten om haar nieuwe autootje te bekijken. Bij één van de laatste heftige regenbuien en rukwinden was er een boom op haar Renault Kangoo gevallen. Nog net kon ze tijdens het instappen, ook weer heel snel uitstappen voor de boom viel. Marjan bleef heel, maar de auto werd total loss verklaard. Jammer de auto reed nog perfect, zag er ondanks zijn jaren, nog als nieuw uit en had veel bergruimte.

De nieuwe auto is een Peugeot 107 geworden, leuk autootje, rijdt zuinig, goed voor vier personen en  twee boodschappentassen. Maar de contrabas past er precies in.

Een zonnige dag

Julia

Een tropische dag met temperatuur boven de 25 graden. Vogeltjes kijken ? of klussen ? Gekozen om toch maar aan het werk te gaan. De serre vraagt om aandacht, bij een bepaalde wind en regen komt er ergens een beetje water onder de rand door. Dus naar de Gamma, materiaal kopen en opzoek naar de plekjes die dichtgestopt moeten worden.

Sta je net op de ladder, belt Annemarie. “Ik zit met Julia bij de Haarrijnseplas”. Goed, eerst maar een gedeelte afwerken en vervolgens op de fiets naar de plas. Gekoeld drankje en de camera mee.

Het was redelijk druk aan de plas. Een gedeelte van de Haarrijnseplas is ingericht als strand. Compleet met parkeerplaatsen, toiletten, zand en ondiep water.

Juultje vermaakte zich prima met zand, zon en water. Heel verstandig van Annemarie om haar vrije dag in de zon door te brengen met Julia.
Eind van de week regent het weer.

Utrecht

Domtoren Utrecht

Maandag de vrijwilligers dag in bureau Paardenveld in Utrecht. Het is nog vakantie tijd, alhoewel de eerste vakantiegangers weer terug zijn. De reizigers hebben ergens over de grens wel mooi weer gehad, maar de thuisblijvers hadden pech, kou en veel regen.

Vandaag was het weer eens een echte zonnige dag, tijd om maar eens een wandeling te maken door ons Utrecht en enkele Utrechtse beelden op de foto vast te leggen.

Anton Geesink

Vlak bij het bureau staat een standbeeld van een echte Utrechter. Anton Geesink, de reus die in de jaren ’60 wereldkampioen judo werd. Een prachtig borstbeeld.

Natuurlijk HET Utrechts plaatje is een foto van de Domtoren.
Alle familieleden uit den vreemden hebben met ons de toren beklommen.

De Domtoren domineert met zijn hoogte van 112 meter het centrum van Utrecht. De thans vrijstaande Domtoren werd gebouwd tussen 1321 en 1382 ten westen van het toenmalige romaanse kerkschip. De Domtoren is om meer dan één reden een bijzonder bouwwerk. De toren is gelegen in het zogeheten Utrechtse kerkenkruis en vormt daarin het absolute hoogtepunt in zowel stedebouwkundig, historisch als religieus opzicht. De toren overleefde de orkaan die in 1674 het schip van de kerk grotendeels vernielde. (bron: stadsavonturen.nl)

Op de terugweg richting bureau kwam ik toch nog een echt Utrechts symbool tegen. Nijntje van de tekenaar Dick Bruna, verstopt in een groen en rood verkeerslicht.