Posts tonen met het label Willie Wagtail. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Willie Wagtail. Alle posts tonen

maandag 3 juli 2017

Weer of geen weer. bij de Pinnacles

Galah
We lopen in de regen bij de Pinnacles en even later op dezelfde plaats wandelen we in het zonnetje.
Het is weer geen weer. 

Rondom ons, kunnen we vanaf de plaats waar we staan, de hele lucht rondom bekijken en we zien van alles.

Een stuk blauwe lucht, een zonnetje, donkere wolken, grijze lucht, witte wolken, in de verte regen en heel af en toe een vage regenboog.

Maar we genieten van de Pinnacles. Riet en ik zijn er met Jenny en Peter jaren geleden ook een keer geweest. Zolang gelden, dat we het graag nog een keer terug wilden zien.

Idian Ocean Drive
Dus even 200 kilometer heen en 200 kilometer terug. Maar het was de moeite waard.
Een groot verschil of je in de stad bent, of ver daarbuiten in de natuur. Leuk om weer de eerste kangoeroes en emu’s te zien in de natuur langs de weg.

The Pinnacles maken deel uit van het Namburg National Park van Western Australia.
De Pinnacles zijn rotspunten die zo’n 500.000 jaar oud zijn en verborgen waren onder het zand. Doordat er zand wegwaaide kwamen de pinnacles in het zicht. Ze bestaan uit een soort kalksteen en veranderen in de wind en regen.



Het terrein, waar ze staan, is zo groot, dat je behalve wandelen er ook met de auto een tour kan maken.
Om even terug te komen op de vogels. Er zijn diverse vogelsoorten, die holle ruimten in de pinnacles gebruiken als nestplaats.





En om deze combinatie in beeld te kunnen brengen is toch wel erg leuk.
Het is winter in Australië en hoe zuidelijker je komt, hoe kouder het is. Perth ligt vrij zuidelijk en het is dan ook aan de frisse kant en daarnaast is er meer kans op een buitje regen. En soms heb je dus allebei. Regen en zonneschijn.








Op weg naar huis was het inmiddels in Perth al aardig donker en nog erg druk op de weg.
Besloten om de dag af te sluiten met chicken and chips in plaats van fisch and chips.

Black Boy
velden vol langs de weg

White-cheeked Honeyeater

Willy Wagtail


Perth, in de avond

dinsdag 7 oktober 2014

Niet alle vogels leggen in Mei een ei.

Willie Wagtail
In Down Under leggen de vogels, evenals bij ons, rond het voorjaar een ei.
Maar ja het voorjaar begint in september, in plaats van in mei, zoals bij ons.
Dus in de natuur is er nu volop leven. Overal lopen, zwemmen of vliegen ouders met één of meerdere jongen bij zich. Maar ook veel nesten zijn nog bezet.

Willie Wagtail
Langs de Torrens, een riviertje in Adelaide, (staat in de zomer bijna droog), zagen we de bekende Willie Wagtail, iedere keer richting een boom vliegen. Na even zoeken ontdekten we een klein nestje, hangend in de boom. Een mooi nestje met vier jongen.

Dat wordt even slikken
Vader en moeder vlogen af en aan met insecten voor de kleintjes, die maar wat graag hun bek vol lieten stoppen.


Willie Wagtail dankt zijn naam aan zijn lange staart, die voortdurend heen en weer zwaait, met de bedoeling om de insecten, die tussen het gras zitten, op te laten vliegen. 

Willie Wagtail
Maar even zo goed lukt het hen om de insecten uit de lucht te plukken.
Een leuke vogel om te zien, alhoewel zijn afstekende wenkbrauwen, hem soms een beetje streng doet kijken.




Willie Wagtail, vertaald, de Tuinwaaierstaart, lijkt het meest op onze Witte Kwikstaart.


Tuinwaaierstaart