Terug in de tijd

Nieuwjaarskaart gemeentepolitie Utrecht 1976, Rob Briegoos en ikke
(klik op een foto voor groter formaat)

Bericht van het bestuur van de SPEM :
  In navolging van voorgaande jaren zal ook in 2015 weer een “Bindingsdag” worden georganiseerd. Voor dit jaar is deze dag  vastgesteld op woensdag 21 oktober 2015. De organisatie van deze dag is in handen van het bestuur van de vereniging SPEM en is bedoeld om de onderlinge contacten tussen de Seniormedewerk(st)ers te onderhouden en waar nodig te versterken. Daarbij is het ook een uitdrukkelijke wens van de Eenheidsleiding van Politie Midden-Nederland om jaarlijks deze bijeenkomst te organiseren.

Voor deze “Bindingsdag” zullen alle Seniormedewerk(st)ers van de vroegere Politie regio’s Flevoland, Gooi en Vechtstreek en Utrecht uitgenodigd worden. Hierbij kunnen zij zich laten vergezellen door hun partners die uiteraard ook van harte welkom zijn.

Het was afgelopen woensdag weer zo ver. De Bindingsdag van de verenging Senioren Politie Eenheid Midden-Nederland (SPEM).

Een middag voor de oud collega’s van de politie uit het gebied van de provincie Utrecht, Flevoland en Hilversum en omgeving.

Een generatie, die nog is ontstaan uit de periode van de Rijkspolitie, Gemeentepolitie en Mareschaussee, daarna gevolgd door de Regio Utrecht, Flevoland, Gooi en Vechtstreek en het Korps Landelijke Politie.
Inmiddels is de politie drukdoende met de reorganisatie van regio’s en landelijke eenheden tot de Nationale Politie, ingedeeld in Eenheden.

De SPEM-leden werden al dan niet met partner welkom geheten door het bestuur en politiechef Willem Woelders van de Eenheidsleiding Midden Nederland.
En zoals het  gaat met oud dienders, tijd is tijd en dus zorgen we dat we ruim op tijd aanwezig zijn. Sommigen zelfs een uurtje te vroeg.

De zaal vulde zich al snel met een paar honderd collega’s ( plm 380) en binnen de kortste keer was het een geroezemoes van stemmen, waarbij de muzikant flink zijn best moest doen om van zich te laten horen. Er werden over en weer flink wat handen geschud.

De middag werd geopend door de voorzitter Willem Welgraven en Willem Woelders, die tot slot, met een druk op de knop, de nieuwe websiteSpem.nl officieel  op het internet zette.

Eind van de middag ging de keuken van het Wok restaurant De Mallejan open. Met zoveel gasten was het hard werken voor de keuken om de bakken gevuld te houden.

Volgend jaar kan de opsomming van oud collega’s aangevuld worden met oud collega’s van de Nationale Politie.

politiechef Miriam Barendse 

Bestuur SPEM en eigenaresse Wok De Mallejan

Om en om

om en om knotten

Misschien een tikkeltje knotsgek om in de miezerregen de wilgen te gaan knotten.
Maar om eerlijk te zijn, met een beetje kleding tegen de kou en het water gaat het best.

Om en om, en zo gaat het ieder jaar. De wilgen langs het fietspad die vorig jaar geknot zijn, worden dit jaar overgeslagen en zijn dus volgend jaar weer aan de beurt. Wel even opletten, soms is er een wilg weggevallen door baldadigheid of gewoon door de natuur.

Krijg je zo’n mailtje van Henk van ‘als je komt, meldt dit dan, zodat er voldoende zagen aanwezig zijn’ .
Nu dat hebben we als volgt opgelost. Gewoon  bij de Lidl, voor weinig, zelf een takkezaag gekocht. Ja, ik bedoel een zaag om boomtakken mee af te zagen.

En, het werkt. Prima kwaliteit, zelfs de dikste takken legde het loodje. Niet vanzelf natuurlijk, er moest flink gezaagd worden.

Omdat we om de hoek van ons verblijf, van Natuurmonumenten aan het werk waren, de koffie en lunch dit keer niet genuttigd in het veld, maar in ons onderkomen. Met als grootste voordeel dat we nu droog zaten.

na de kleintjes, de grote jongens

Gijs de jongste vrijwilliger ( mag zijn vader helpen)

Er werd hard gewerkt en binnen no time lagen de afgezaagde takken met hun kontjes richting het fietspad, om na het weekend opgehaald te worden voor de bio verbrandingsoven.

met Tim geldt dit niet

Vervolgens met een groep, onder leiding van Tim Kreetz een rondleiding over het terrein van het nieuwe parkbos. 

Zo’n 70 hectare groot met straks 21 hectare bos. Prachtig zoals 

Tim een uitleg kan geven over de plannen. Enthousiast, deskundig en met een glimlach, maar ook wel een beetje trots op het resultaat en dat mag ook, gezien hetgeen bereikt is.

Hoe is het ontstaan?

Het pad in de lijn van het kasteel

Een boompje midden op het eiland

dit boompje groeit 3 meter per jaar en kan 40 meter hoog worden

de bomen komen in het eerste weekend in november

12 stuks voor de rovers, met zicht op de 1000den muizen die straks in het bos lopen

het riet slaat wel aan, maar of de grote karekiet volgend jaar er al tussen zingt?

Een laan, die in het landschap past, maar niet gebruikt kan worden.
het hek blijft dicht

voor de jeugd

Tim Kreetz

De kerkuil, jager in het duister

kerkuil

‘Huib, ik weet dat je met andere dingen bezig bent, maar heb je belangstelling voor een kerkuil.’ Natuurlijk wel. Ik weet ergens een kerkuil te zitten, maar het mooie beestje laat zich niet zien. Dan is het toch geweldig als je op de zondagavond een telefoontje krijgt.

Samen met Riet op pad in het donker en we vinden Tijs en Tim ergens in de polder. We gaan maar af op de koplampjes van de mannen. Tim zit met een net geringd bokje in zijn hand. De kleine broer ( of zus) van de watersnip. Wel eens gezien, maar niet van zo dichtbij. Het is echt een klein snipje. Een extra bonus voor mij op deze avond.

De kerkuil wordt geringd door Tijs. Even zoeken in de boeken naar de juiste ringmaat. Het komt niet dagelijks voor dat een kerkuil zich laat ringen. Een pracht verenkleed en bijzonder, die tekening van de kop. Na ringen, meten en wegen mag ik hem ook even vasthouden en de uil over zijn zachte bolletje aaien. Geweldig. Daarna verdwijnt de kerkuil weer in het duister van de avond.

Met een kleine camera maak ik wat foto’s. Het resultaat valt nog niet eens tegen, zo in het donker bij wat licht van een lampje. Dat licht van het lampje is ook de reden dat het bokje zijn oog dicht heeft.

Na het feest met het politiekoor aan het begin is dit een prachtige afsluiting van het weekend.

Een plotse schim in de schemer, of een angstaanjagend gekrijs, midden in de nacht... dat is voor velen de eerste ontmoeting met de kerkuil. Deze zeer tot de verbeelding sprekende vogel broedt en jaagt vaak in menselijke omgeving, maar slechts weinigen krijgen hem wat beter te zien. 

Veel voorkomende broedplaatsen zijn boerenschuren, kerktorens en andere bouwwerken, een enkele keer ook holle bomen. 

Het voedsel bestaat voornamelijk uit veldmuizen, aangevuld met huisspits- en bosspitsmuizen. 

Jonge kerkuilen kunnen soms flinke zwerftochten maken, maar eenmaal gevestigde vogels verblijven hun leven lang in hetzelfde leefgebied. 

De kerkuil is een evolutionair succes: de soort komt in 35 ondersoorten (varianten) voor op ieder continent, behalve op Antarctica. 

De kerkuil houdt niet van koude winters; zijn verenkleed is slecht in staat warmte vast te houden. (bron vogelbescherming)

Bokje

Bokje

Bokje