woensdag 7 januari 2026

De Grote Gele Kwikstaart als tuinvogel

 

Grote Gele Kwikstaart

DE GROTE GELE KWIK

Al enkele dagen scharrelt de Grote Gele Kwikstaart regelmatig  bij ons in de achtertuin, opzoek naar voedsel.
Normaal zien we hem ieder jaar wel een keertje op de platte daken van de schuurtjes.
Maar ja daar ligt nu wel erg veel sneeuw op.

Een bijzondere verschijning tussen de mussen, kool- en pimpelmezen, kauwen, hout- en tortelduiven en andere gasten die het voer weten te vinden.
Voeren doen we het hele jaar door en dat weten alle vogels uit de buurt.

De Grote Kwik valt op door zijn gele kleur en lang staartje dat bijna voortdurend op- en neer gaat. Foerageert gewoon tussen de rest. Alleen voor de kauwen gaat hij graag even een blokje om.
Leuk om hem op de foto te kunnen zetten en wel in de sneeuw in de eigen achtertuin.

De Kwik tussen de tuinvogels

Grote Gele Kwikstaart

Roodborst

Grote Gele Kwikstaart

Huismussen

Huismus, vrouw

Grote Gele Kwikstaart

Kauwen

Kauw

Grote gele Kwikstaart

Pimpelmees

Grote Gele Kwikstaart 

Koolmees

Grote Gele Kwikstaart

Houtduif

Vink

Vink

Grote Gele Kwikstaart

DE GROTE GELE KWIKSTAART

De Grote Gele Kwikstaart nestelt langs snelstromende beken in natuurlijke oevers of onder bruggen en aan gebouwen. Het merendeel broedt in Twente, de oostelijke Achterhoek en Zuid-Limburg. In Noord-Brabant is deze soort duidelijk in opmars.

Hoewel niet precies bekend is waar onze broedvogels overwinteren, kan dat niet ver weg zijn. Strenge en koudere winters, zoals midden jaren tachtig en negentig, en ook weer rond 2010, zorgen namelijk voor forse inzinkingen. De stand heeft na een aderlating verschillende jaren nodig om te herstellen.

De najaarstrek vindt plaats in september en oktober, als kleine aantallen doortrekken, meestal alleen of hooguit met enkele vogels. Deze grote gele 'kwikken' zijn afkomstig uit Duitsland, waar grote populaties leven die deels westelijk en noordwestelijk trekken. Ook trekken er vogels door uit het zuiden van Scandinavië en vermoedelijk uit Polen. In de winter zijn de aantallen een stuk lager. Onze eigen broedvogels trekken deels weg; naar het zuiden, tot aan de Pyreneeën.

Voor wie de harde, blikkerige roep kent, kondigt een trekker zich soms al op honderden meters aan. In het voorbijvliegen valt de zeer lange, dunne staart op en, bij goed licht, de lichte vleugelstreep en de gele buik en onder-staart.

In de verstedelijkte delen van ons land is de Grote Gele Kwikstaart 's winters een normale verschijning  ook in steden en dorpen waar ze op platte daken een gewone verschijning zijn (vogels van elders).
De overwinteraars verdwijnen in maart, wanneer ook de weggetrokken broedvogels weer terugkeren. De honderden overwinteraars in het westen en noorden van het land moeten wel van buitenlandse herkomst zijn.

Eind oktober of begin november is de trek grotendeels voorbij. Er blijven behoorlijke aantallen in ons land overwinteren, zowel binnen regio's waar de soort broedt als daarbuiten. In een slappe winter als die van 2013/14 is de verspreiding binnen ons land heel ruim.

Voedsel

Allerlei kleine ongewervelde dieren die in of bij het water leven; vooral insecten, maar ook spinnen, vlokreeftjes en kleine slakjes. Als insecten worden met name vliegen, muggen, kokerjuffers, haften, steenvliegen en kevers in het voedsel aangetroffen.

Bron Sovon  / Vogelbescherming

zaterdag 15 november 2025

De trap

 

de trap

Ik zag de foto langskomen en dacht direct aan een vliegtuigtrap,  maar nee het is een trap, als hulpmiddel bij het knotten van de wilgen.

En deze zaterdag was het weer zover, de start van het knotten van de wilgen in het gebied van Natuurmonumenten Haarzuilens. Dit keer niet langs het fietspad, dat is beloofd aan een andere natuurgroep. Dus op naar het Joostenlaantje om langs de uitlaatplek voor honden aan de gang te gaan.

Gewoon normaal met zaag en kniptang de wilgen terugbrengen tot de gebruikelijke knotten.
Is te doen, maar soms is een ladder noodzakelijk om de verste wilgentakken te kunnen kortzagen.

Maar dan, arriveert de trap en wordt het een stuk eenvoudiger om aan de slag te gaan.
Mits op een redelijk vlakke ondergrond. Het wordt straks vechten wie de trap mag gebruiken.
Een mooie toevoeging aan het bestaande materiaal.

om en om




zicht op Vleuten (schoolstraat)

vanaf de grond

vanaf de ladder

vanaf de trap



van Joostenlaantje naar de Bosdijk


nog wel even het geknotte hout wegbrengen



zaterdag 18 oktober 2025

MARIA ISLAND

 

Swift Parrot

Het stormt op zondag en er werd besloten om dan niet uit te varen van Triabunna naar Maria Island National Park. ( Een eiland voor de oostkust, op ongeveer een half uur varen en op ongeveer 80 km vanaf Hobarth. Een juiste keuze, inderdaad stormde het te hard om de boot op te gaan.
De organisatie had iedereen benaderd en het lukte ons om op zaterdag naar het eiland te gaan.
Beter had het niet kunnen worden. Het eiland dat bekend staat om vier seizoenen op één dag liet zich van de goede kant zien. Veel zon, weinig wind, een wolkje en twee druppels water.

Swift Parrot

Vooraf een enthousiaste medewerkster (ranger) bij het informatiecentrum, die zelf waarschijnlijk ook een vogelaar is, gaf ons de nodige info, over wie, wat, waar.
Hoog op het lijstje, de Swift Parrot en de Blue-winged Parrot.
De Swift Parrot gevonden, hoog in de boom en met wat kunst en vliegwerk een bewijsplaatje kunnen maken. (zoals hierboven)
Maar er was meer te zien op Maria Island.

Het eiland was vroeger (1842) een locatie waar gevangen naar toe gebracht werden. Er stond dan ook een gevangenis met meerdere bijgebouwen, deels gebouwd door de gevangen zelf.
Het gehele eiland is nu Wereld Erf Goed.

Naast de restanten van deze gebouwen is er de natuur, met  vele meters hoge bomen (eucalypt), openvelden, kust- en wandelpaden. Op het eiland zijn naast toiletten, weinig faciliteiten. Er bestaat wel een mogelijkheid om te overnachten, met behulp van eigen middelen. Slechts een enkele bezoeker aan het eiland maakt gebruik van een fiets.(geen e-bike)

Wat hebben we gezien, tijdens de 11 kilometer wandeling over het eiland ? :

Veel vogels, maar niet alle vogels namen de moeite om voor de camera te poseren. Maar voldoende leuke vogels voor de blog. Dit keer eens goed de Yellow Wattlebird kunnen zien. De Wattlebird, die alleen in Tasmanië voorkomt.

De Wombat, die wie al kende, maar de aandacht blijft  trekken met zijn uiterlijk en vooral vriendelijke kop. Als extra dit keer, een jonkie liet zich even zien vanuit de buidel van zijn moeder.
Wel een verschil met de Kangoeroe en de Walibi. Bij de Wombat zit de opening van de buidel aan de achtkant.

Natuurlijk ook de Walibi, verscholen tussen de struiken.

Veel ongerepte natuur, ( met uitzondering van de aangelegde wandelpaden) met als bijzonderheid, de Painted Cliffs, uit zandsteen bestaande, en door de oceaan uitgesleten formatie.


De boot naar het eiland

Australasian Gannet
bij de Indische Oceaan

Cape Barren Goose, de 1ste bewoner die we tegenkwamen

Giga hoge bomen, gepland rond 1850?


Black Currawong


Oystercatcher

Painted Cliff

Zandsteen

Zandsteen, Slijtage door de zee

Walibi


Yellow Wattlebird

Kookaburra



Wombat

Wombat

Klein wombatje in moeders buidel

Fan-Tailed Cuckoo


Scarlet Robin

Tasmanian Native Hen


Aankomst en vertrek plaats

uitgezwaaid door de Cap Barren Goose